Wedstrijdverslag IVS 2 – VVZ 3

15 Oktober 2017, beter bekend als de jaarlijkse day after. Onder het mom van ’s avonds een vent, ’s ochtends een vent wordt een collectieve baaldag afgezworen maar is het elk jaar toch weer afwachten welke invloed de zaterdagavond van het jaarlijkse Oktoberfeest heeft op de gesteldheid van de spelers.

Het bleek dit jaar mee te vallen dus ging de 16‐koppige selectie van Zwentibold 3 met frisse koppies richting Berg aan de Maas. Wederom geen al te verre reis naar onze bestemming al ging dat niet overal even vlekkeloos. Men spreekt wel eens van beren op de weg echter trekken wij dat, getuige de foto’s, nog wel eens in twijfel.

Onder wederom een stralend zonnetje werden de laatste restjes bier uit het lichaam gelopen en maakten we ons klaar voor een naar verwachting pittige wedstrijd. IVS had de volle bak aan punten na drie wedstrijden en die balans stond er bij ons net wat minder goed voor. Alle reden dus om vol motivatie aan de wedstrijd te beginnen.

Met die motivatie zat het wel snor echter werd er vandaag op het veld het verschil anders gemaakt. Vanuit een defensieve positie liet IVS het maken van het spel over aan VVZ en dit waren onze mannen duidelijk niet gewend. Een beetje onwennig ging men op zoek naar de aanval maar telkens strandde dit op de sterke defensie van de tegenstander die vervolgens via goed lopend combinatiespel er vliegensvlug uitkwam. Al vroeg in de wedstrijd leidde dit ook tot de 1‐0 achterstand.

In een poging deze vroege achterstand te compenseren verzandde vv Zwentibold in een bekende fout, overijverigheid nam het over van voetballen met een gedachte. Men ging uit positie lopen, passing werd slordig en her en der werd er over en weer wat gevloekt en gescholden. IVS vond dat verder prima en loerde vanuit een zetel op de volgende counter. Helaas liet deze niet lang op zich wachten en na een slordige pass van onze kant wist IVS op een vrijwel identieke manier via de zijkant de doorgang te vinden en werd er met een strakke voorzet het vrije mannetje voor onze goal gevonden, 2‐0.

De eerste helft kabbelde vervolgens voort zonder noemenswaardige kansen aan beide kanten. Even leek het er nog op dat IVS met 3‐0 de rust in zou gaan, maar deze goal werd na een hevige discussie volledig terecht door de scheidsrechter alsnog afgekeurd.

De evaluatie tijdens de rust leerde ons dat onze tegenstander eigenlijk helemaal niet zo vaak gevaarlijk voor het doel was gekomen en dat wij het zelf waren die zie aan de voorsprong hadden geholpen. Het speelveld klein houden, de tegenstander opjagen en daarmee zorgden dat IVS zijn spelletje niet kan uitvoeren was dan ook het advies voor de tweede helft.

Opgefrist en overtuigd van eigen kunnen gingen de mannen wederom de wei op om die 2‐0 achterstand om te buigen in op zijn minst 1 punt. Na een slordige 15 minuten van beide kanten was het Jordy die knap vrij werd gespeeld en zichzelf met een slimme kapbeweging vrij voor de keeper zette. Uitvoering was prima, maar helaas voor ons was het keeperswerk dat ook. Een prima redding zorgde ervoor dat de verdiende 2‐1 niet tegen het netje ging. “Je doet alles 100% goed en vol overgave, maar helaas deed die keeper dat ook. Zulke ballen zijn altijd een goal maar ik kan nu helaas alleen maar de complimenten aan die keeper geven. Erg jammer, want je voelde gewoon dat die wedstrijd aan het kantelen was.” Aldus een teleurgestelde Jordy.

Niet lang na deze kans werd alle hoop van Zwentibold alsnog aan diggelen geschoten. IVS, tot dusver totaal niet gevaarlijk geweest voor ons doel, kreeg een vrije trap op ca. 20 meter. Deze werd om de muur heen gekuld en belandde achter Stefan. 3‐0 en alle hoop op ook maar één punt was weg.

De wedstrijd was gespeeld en dit besef drong tot iedereen door. Des temeer valt het derde te prijzen dat ze toch op zoek bleven gaan naar die eretreffer. Strijd tot de laatste minuut zorgde ervoor dat we nog een aantal kansen wisten af te dwingen, maar zonder resultaat.

Het was juist weer aan de andere kant waar wederom uit standaard momenten nog 2 keer gescoord werd. Éen corner en een volgende vrije trap deed de score oplopen tot een keiharde 5‐0 eindstand. Vreemd genoeg was deze stand voor IVS nog aanleiding om tot een opstootje te komen al dienen we aan te merken dat wij daar zelf ook mede schuldig aan waren. Na de wedstrijd werd hierover dan ook terecht nog enkele harde noten gekraakt in de kleedkamer!

Na afloop was het uiteraard de teleurstelling die in alle interviews naar boven kwam. Zo ook bij Niek Muris: “Hoe ik de wedstrijd wil samenvatten? Nou ja, gewoon 5‐0…..zegt genoeg toch?” 3 gespeeld 3 punten, dat zijn we al lang niet meer gewend. Beide voetjes staan meteen weer op de grond. Daarbij moet er gewoon weer naar die volgende wedstrijd toe gewerkt worden. Gaan we dit nog goed maken? Wordt het een zo gevreesd tussenjaar? Gaat de coach de kerst überhaupt wel halen? Allemaal terechte vragen die we hopelijk in de komende wedstrijden positief beantwoord gaan zien.

2018-12-20T10:05:33+00:0016 oktober 2017 - 16:55|